Toch nog...

Na lang fantaseren over een Porsche moest het er nu maar eens van komen. Na eerst bedacht te hebben dat een 2.4 E uit begin jaren 70 het helemaal was en daarna een Carrerra 3.2 met G-50 bak stond mijn besluit vast het moest een 964 worden vanaf 1991. Hedendaagse veiligheid en comfortzaken verpakt in een klassiek jasje. Dit ter vervanging van een Volvo V70 waar maar 9.000 km in twee jaar mee is gereden. Voldoende reden om op zoek te gaan naar een semi-klassieker waar onze twee kinderen ook nog op de achterbank kunnen. Via internet bepaalt dat er maar een paar bedrijven in Nederland zijn waar je vertrouwd een Porsche kan kopen.
Car Care stond hoog op mijn lijstje. Toch eerst naar Drenthe afgereisd want daar stonden immers een hoop 964’s bij elkaar. Na een teleurstellende proefrit aldaar meteen door de sneeuw doorgereden naar Soest. Daar stond een blauwe met schuifdak maar met Tiptronic. Daar was ik nog niet uit of dat wel zou bevallen.
De auto was zeer netjes, origineel, historie bekend, aangename kilometerstand en de laatste jaren in onderhoud in Soest.
Zaterdags een proefrit gemaakt onder de voorwaarde van mijn vrouw dat ik niet die zelfde dag zou beslissen. (emotie en zo). Mijn besluit stond vast, dit moest ‘m worden. Wat een strakke auto. Alles goed, de techniek (mooie droge motor), exterieur en interieur.

Zondags komt mijn vrouw met de mededeling dat Paul Veens had gebeld en dat ie de auto toch aan een familielid moest verkopen, dat het ‘m speet en dat ie voor mij op zoek zo gaan naar een vergelijkbare 964. Dat was een domper voor mij; vond ik niet passen bij Paul Veens, zoals we het een en ander de voorgaande dag hadden besproken. Dinsdag daarna Paul Veens nog gebeld en hij beweerde dat hij over een week of 3 a 4 wel weer iets vergelijkbaars zou kunnen vinden. Later zou blijken hoe hij tot deze uitspraak kwam.

Het gevoel dat ik achter het net gevist had werd alleen maar groter na mijn speurtocht op het internet in de weken er na. Het was toch wel een hele goede mooie auto die ik had misgelopen.

Paar weken later vierde ik mijn verjaardag en wie kwam daar het pad op rijden; Paul Veens in de door mij “misgelopen” Porsche. Toen werd mij duidelijk dat mijn vrouw Paul in het complot had betrokken.
Mijn dag kon niet meer stuk.

Hoewel ik niet elke dag met de auto rijd geniet ik er wel elke dag van, alleen de aanblik al; mijn mooie nachtblauwe Porsche 964.